November 2008: Het oude ziekenhuis is niet meer. De laatste restanten zijn tegen de vlakte gegaan. De slopers zijn vertokken. Na het afgraven van de laatste puinresten wordt dit terrein bouwrijp gemaakt.
Het bouwwerk lijkt zelfs half gesloopt aan de buitenkant nog wel redelijk, maar is van binnenuit een niet meer te redden bouwval.
De kosten om het alsnog te renoveren en om te bouwen naar een appartementen complex zijn te hoog. Een markant gebouw met een rijke historie verdwijnt. Zie hier de laatste zuchten van een oud instituut...

Januari 2005, de sloop is begonnen. De noordwestelijke vleugel van het voormalige ziekenhuis ligt inmiddels al plat. Even was er een schandaal: ergens was een dossier met patiënten gegevens achtergebleven.
Bij de sloop was deze op het buitenterrein terecht gekomen en vervolgens ging  de wind met de papieren aan de haal. Sindsdien is het ziekenhuisterrein afgezet. 
De slopers willen liever GEEN toeschouwers op het terrein. En dat is begrijpelijk. Het kan er best gevaarlijk zijn met al dat rondvliegend puin.

Geregeld staan er toch mensen op het terrein te kijken. Een van de slopers omschrijft het zo: “Gisteren stond hier nog zo’n oud mannetje. Hij stond te huilen bij de restanten van het ziekenhuis. In vroeger tijden had –ie namelijk mee geholpen aan de bouw van het BonneHos.”

We mogen niet naar binnen, dat is te gevaarlijk. Bij de hoofdingang, waar inmiddels geen enkele deur meer te bekennen valt,  wappert een plattegrond van Leeuwarden treurig heen en weer. Het buitenterrein is bezaaid met sloopafval.