Toen ik nog klein was gingen we op een mooie zomerse avond al naar de Nieuweburen.  In de auto, want we woonden in het zuiden van de stad. 
La Venezia was dus ver weg. Ook toen stond je in een lange rij, verlekkerd te wachten op dat waar anderen met blije gezichten mee naar buiten kwamen. “Die wil ik ook, mammie”.

Als puber kreeg ik wel eens geld mee. “Haal jij even een paar ijsjes”, zeiden ze thuis dan. Het was ook in die tijd dat het me opviel dat die lekkerste ijsjes van Leeuwarden gemaakt werden in waarschijnlijk het lelijkste pand van de stad. 
Wat een gedrocht, die vreemde toren. Wat een slecht geschilderd, vies gebouw.

Eind jaren tachtig publiceerde de Leeuwarder Courant een artikel over Lelijke Gebouwen. Een lezerswedstrijd werd er aan gekoppeld. Ik deed mee. En was een van de zovele winnaars, die bij tientallen tegelijk  “La Venezia” hadden  genomineerd. Het viel dus op.  

Ergens in het begin van de jaren negentig werd het pand grondig gerenoveerd. 
Er kwam een heuse muurschildering. 
En de ijssalon werd van binnen eveneens gemoderniseerd .
Tegenwoordig koop je hier nog steeds het allerlekkerste ijs van Leeuwarden. 
En op een zomerse avond staan er ook nu nog steeds lange rijen wachtenden tot buiten op de stoep.